เด็กทุกคนที่เธอสอน
มีวัยเด็กแบบเดียวกับเธอ

เว็บนี้ตั้งชื่อตามคนจริง ๆ ไม่ใช่แบรนด์ ไม่ใช่ตัวการ์ตูน — ผู้หญิงคนหนึ่งจากหมู่บ้านในอำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์

แม่ของพลอยเป็นคนบ้านดอนแรด รัตนบุรี พอแต่งงาน พ่อกับแม่ก็ไปทำงานที่กรุงเทพฯ เหมือนคนในหมู่บ้านเกือบทุกคน พลอยจึงเกิดที่กรุงเทพฯ ในปี 2542 แต่โตที่หมู่บ้าน กับยาย

ในภาคอีสาน นี่ไม่ใช่เรื่องเศร้าที่หายาก นี่คือเรื่องปกติ เด็กไทยหนึ่งในสี่ไม่ได้อยู่กับพ่อหรือแม่ ในภาคอีสานเมื่อสิบปีก่อนตัวเลขเกือบสามในสิบ และในจำนวนนั้นเกือบเก้าในสิบอยู่กับปู่ย่าตายาย งานวิจัยมีชื่อเรียกครอบครัวแบบนี้ว่า "ครอบครัวแหว่งกลาง" และพลอยไม่ใช่ครูที่บังเอิญมาจากครอบครัวแบบนี้ เธอคือเด็กคนหนึ่งในนั้น

• 2542เกิดที่กรุงเทพฯ พ่อแม่เป็นคนรัตนบุรีที่ไปทำงานที่นั่น
• บ้านดอนแรด รัตนบุรีโตที่หมู่บ้านกับยาย ในบ้านไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษได้ มีแต่เทปคาสเซ็ตต์ เธอเรียนจากเทปพวกนั้น
• 18 พฤศจิกายน 2553เหรียญทอง Story Telling ภาษาอังกฤษ ช่วงชั้นที่ 2 ในนามโรงเรียนบ้านหาญฮี — ที่หนึ่งของเขต อายุราวสิบขวบ
• อายุสิบสามขี่มอเตอร์ไซค์ไปโรงเรียนรัตนบุรี 18 กิโลเมตร คนเดียว ทุกเช้า สอบผ่านห้องเรียนพิเศษ แต่ครอบครัวจ่ายค่าเทอมไม่ไหว
• 2553 → 2565สิบสองปี ไม่มีอะไรเลย
• 2565ห้องเช่าห้องเดียวในกรุงเทพฯ อยู่กับแม่ เธอคุยภาษาอังกฤษไม่ได้
• วันนี้เธอสอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนหมู่บ้านแถวรัตนบุรี และเป็นล่ามในทุกห้องเรียนที่มีครูต่างชาติสอน

ที่หนึ่งของเขต ตอนสิบขวบ

วันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 2 ร่วมกับเครือข่ายโรงเรียนรัตนบุรี จัดงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน หนึ่งในรายการแข่งขันคือ Story Telling — การเล่านิทานเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อรายการพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษในเกียรติบัตรภาษาไทย เพราะนี่คือรายการภาษาอังกฤษ โรงเรียนบ้านหาญฮีส่งเด็กหญิงคนหนึ่งจากบ้านดอนแรดเข้าแข่ง

เธอได้เหรียญทอง ช่วงชั้นที่ 2 — อายุราวสิบขวบ ยืนเล่าเรื่องเป็นภาษาที่ไม่มีใครในบ้านพูดได้ และเป็นที่หนึ่งของเขต

ชื่อของพลอยและครูจงกลใช้โดยได้รับอนุญาต

ที่นั่งราคา 12,000 บาท

ที่โรงเรียนรัตนบุรีมี "ห้องเรียนพิเศษ" — ห้องแอร์ ห้องเล็ก ครูดี ห้องที่พูดภาษาอังกฤษกันจริง ๆ ต้องสอบเข้า พลอยสอบผ่าน

แล้วก็มีค่าเทอม ประมาณ 12,000 บาท — ต่อปีหรือต่อเทอม เธอจำไม่ได้แล้ว คนที่ถูกกันออกด้วยค่าใช้จ่าย จำเงื่อนไขของค่าใช้จ่ายไม่ได้ จำได้แต่ว่าถูกกันออก ครอบครัวจ่ายไม่ไหว

ระบบทดสอบเธอ เธอผ่าน แล้วระบบก็ตั้งราคาที่นั่งถัดไป และเธอจ่ายไม่ได้ แค่นั้น

ตัวเลข 12,000 บาทมาจากความทรงจำของพลอย โรงเรียนยังมีห้องเรียนพิเศษและยังคัดด้วยการสอบอยู่จนวันนี้ แต่ไม่มีประกาศค่าใช้จ่ายของปี 2554 เหลืออยู่ที่ไหนแล้ว และนั่นก็เป็นคำตอบแบบหนึ่ง

หนึ่งหมื่นสองพันบาทต่อปี

ตัวเลขนี้ควรพูดตรง ๆ เพราะมันเล็ก ที่นั่งหนึ่งที่ในห้องที่พูดภาษาอังกฤษกันจริง ๆ ราคาประมาณ 12,000 ถึง 24,000 บาทต่อปี — เดือนละพันถึงสองพันบาท มันไม่ได้คัดคนเก่ง คนขยัน หรือคนสมควรได้ มันคัดคนที่จ่ายไหว แค่นั้น เด็กที่ถูกกันออกไป ผ่านส่วนที่ทดสอบอย่างอื่นมาแล้วทั้งนั้น

ploy.com ไม่รับเงินบริจาค เมื่อหมายเลขทะเบียนองค์กรไม่แสวงหากำไรของ USAEnglish เผยแพร่บนเว็บนี้แล้ว เราจะบอกที่นี่ว่าจะสนับสนุนที่นั่งหนึ่งที่ได้อย่างไร โดยใคร และเราจะเปิดเผยว่าเงินทุกบาทไปทำอะไร ระหว่างนี้ สิ่งที่ควรทำกับตัวเลขนี้คือรู้มันไว้

สิ่งที่เราสัญญา

• ploy.com ใช้ฟรี ไม่ต้องสมัคร ไม่ต้องมีบัตร
• ไม่มีใครจ่ายเงินให้เราเพื่อเปลี่ยนคำตอบได้ ไม่เคย และจะไม่มีวัน
• เราไม่ขายข้อมูลของคุณ
• ถ้าเราแนะนำเว็บหรือธุรกิจของเราเอง เราจะบอกไว้ชัดเจนทุกครั้ง แถบด้านล่างบอกชื่อทุกเว็บที่เราดูแล